Кеш естіп, кем мән беріп, кешігіп жүретін әдетіммен еңсегей бойлы ер жасы - елуге келген аға-дос, әріптес-ұстаз, білікті бас редактор, белгілі публицист Нұртөре Жүсіп жайлы айтпақпын. Нұрекең елуге былтыр келіп қойыпты. Мейлі ғой, елубірге дейінгі елу - Нұртөренікі. Қала берді қадірлі сөзімізді біз неге адамның мерейтойында ғана айтуымыз керек? Мәртебелі адам - мерейтойсыз да мәртебелі. Оның үстіне «осындай жасқа келіп едім, мен туралы бірдеме демейсіңдермеге?» біз білетін Нұртөре мырза да зәру емес. Хош, сонымен негізгі әңгімемізге көшейік.

«Жаңа жыл» дегенде ең алдымен ойға оралатын үш нәрсе бар: Аяз Ата, шырша және шампан. Біз бұлардың қатарына ...теледидарды қосар едік. Расында да, мерекелік ас мәзіріңізді әзірлеп, жақын-жуығыңызбен бірге дастархан басына жиналғаннан түн ортасы ауғанша төріңіздегі «көк сандыққа» көз салмай отыра алмайтыныңыз анық қой. Көңіл-күйіңіз көтеріңкі болған соң, көгілдір экраннан да сол жандүниеңіздің пернесін дөп басар тұзы татымды дүние іздейсіз. Алайда алып-ұшқан асау көңілдің ыстығын қазақстандық телеарналардың су сепкендей басып тастайтыны қиын.